blog april mei juni 2018

In Norway.nl   

24 juni 2018


Zo, de koetjes zijn gemolken, ik heb mijn rondje hardlopen er op zitten, de koffie pot staat te pruttelen en nu is het tijd om een update te gaan schrijven. Deze keer heb ik niet zo heel veel spannends te schrijven. Ik ga er tenminste van uit als ik schijf dat ik nieuwe hardloopschoenen heb gekocht, mooie gele, dat dat niet zo heel spannend is. Ook de nieuwe dakdragers voor op de auto vallen wat mij betreft niet in de categorie spannend. Makkelijk zijn ze wel. Als ik ergens oude pallets zie liggen die ik wel kan gebruiken voor op of onder het brandhout dan neem ik die altijd mee, als dat mag. Ze passen net, wel niet in de auto. Het risico dat je de bekleding beschadigd is wel aardig aanwezig. Daarom leg ik ze liever op het dak. Even goed vast sjorren en dan komen ze zonder de auto te beschadigen thuis. Tevens moet ik in de toekomst nog wat lange planken hebben en ook die kun je dan mooi op de auto knopen.


Ook wat werk betreft gebeurd er niet zo heel veel spannends. Ik werk nu veel extra bij de groothandel in werkkleding. Hier hebben een magazijn medewerker die voor 50 procent ziek is gemeld. Dit werk bevalt mij wel goed. Het ik mooi rustig werken en het is overdag. Tevens tikt het mooi aan met de uren. Verder is er helaas nog geen uitzicht op een 100 procent baan. Leuk met allerlei verschillende baantjes maar het is ook wel erg vermoeiend. En je moet heel veel onthouden. Wel goede hersen training. Gelukkig kan ik me nu verheugen op twee weekenden achter elkaar vrij. Dat wordt volgens mij, de vakantie niet mee gerekend, de eerst keer dit jaar dat ik twee weekenden achter elkaar vrij ben.


Ik heb hier al verschillende keren geschreven over de Gråhorgjo en de bijbehorende hut. Nu ligt er bij die hut ook een meer. Het Krokavatnet. Hier heeft vroegen vis in gezeten maar door de zure regen van vroeger zijn die helaas allemaal dood gegaan. Nu is het water minder zuur en is het plan ontstaan om er weer vis in los te laten. Dit wordt grotendeels georganiseerd door het plaatselijk belang. Eerst moeten ze vis hebben. Deze hebben ze uit een riviertje in de buurt gehaald. Dit hebben ze gedaan door elektriciteit te gebruiken. Ik heb helaas geen foto’s, maar ze hebben een stang met een ring aan het eind en die houden ze in het water. Hier staat elektriciteit op die de vissen verdooft en waardoor  ze boven komen drijven. Tot mijn stomme verbazing hadden ze in een paar uur zo 450 visjes te pakken. Ik heb best wel eens bij dat beekje staan kijken maar er nog nooit één vis in gezien. Maar goed, de vis ging in grote containers en die zijn twee dagen later door een helikopter naar boven gebracht. De vissen zijn daar losgelaten in het meer en nu is het afwachten of ze zich gaan vermenigvuldigen. Binnenkort eens gaan kijken of je ze kunt zien in het meer.


Dat was wel weer genoeg tekst. Tijd voor wat foto’s. Eerst maar de tuin. Hier groeit en bloeit het meest wel aardig goed. Met name de aardbeien en radijsjes hebben er zin in dit jaar. Ook de suikererwten liggen goed op schema. Hier kan ik binnenkort ook beginnen te plukken. Verder heb ik de heg geknipt, palen bij de fruitbomen gezet en het gazon moest nodig weer eens gemaaid worden. Hier onder een paar foto’s van de tuin.

Aardbeien en radijsjes.
Mjam, mjam uit eigen tuin.



Natuurlijk moet er ook geklust worden. In de tussenetage moet nog steeds een stuk plafon weer voorzien worden van platen. Hier ben ik afgelopen week mee begonnen. Eerst moest er isolatie aangebracht worden. Gelukkig had ik er nog een rol liggen en dit bleek precies genoeg. Ik had werkelijk niets over. Daarna moest eerst die grote plaat aan het plafon. Dit lukte ten slotte met behulp van een eigen gemaakte stempel. Het was nog even prutsen en zweten want de schroeven die ik dacht te kunnen gebruiken bleken te kort. Toen ik eenmaal de goede lengte had ging het aardig vlot. Maar zweten was het wel. De tweede plaat was wat makkelijker. Daar moest eerst een flink stuk van af gezaagd worden. Zo werd die wat hanteerbaarder. Aangezien ik nu wist welke schroeven ik moest hebben zat die redelijk vlot aan het plafon. Mede dank zij goede hulp van mijn zelf gemaakte stempel. Foto’s van het geklus zie je hier onder.




Als laatste nog wat foto’s van mijn vakantie in Marokko. Hier onder wat foto’s van de wandeling op dag drie.



En als allerlaatste nog wat foto’s in en bij ons hotel in Boumalne.

De ingang van ons hotel.



Dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.






8 juni 2018


Wel laten we deze keer eens weer met het weer beginnen. Dat is hier volop in het nieuws. Dit is vooral omdat hier het ene warmte record na het andere wordt verbroken. Hier heeft het sinds ik er weer ben vakantie nog niet weer geregend en de tempraturen zijn ruim sub tropisch. Ik heb op de radio al een paar keer kunnen horen dat het hier warmer en droger is dan in Zuid Europa.

Het houdt wel in dat het in het zuiden van Noorwegen kurkdroog is en er regelmatig bosbranden zijn. Tevens is het op veel plaatsen verboden om op openbare plaatsen te barbecueën. Er zijn zelfs al enkele gemeenten waar het verboden is om in je eigen tuin te barbecueën. Hier valt het nog wel iets mee maar droog is het wel. Ik moet nu elke avond een rondje doen met de gieter om de groente en planten een beetje aan de gang te houden. Ook de zijn er al gebieden die restricties hebben aangaande het water verbruik. Het gazon sproeien is in enkele gebieden al verboden. Voorlopig zal het nog wel warm blijven want de weersvoorspelling laat nog geen regen zien. Als je dit allemaal zo leest dan kun je je vast niet voorstellen dat ze afgelopen week in noord Noorwegen nog waarschuwden voor gladde en onbegaanbare wegen door de vele sneeuw die er was gevallen.


Natuurlijk moet ik jullie daar in Nederland ook nog feliciteren met jullie 450 jaar bestaan. Ik had dit niet geweten als ik dat niet toevallig had gehoord op de lokale radio hier. Die wisten dat, en vertelden er ook bij dat dat waarschijnlijk wel groots werd gevierd in Nederland. Dat laatste betwijfel ik nogal. Zolang mijn kennis strekt is Nederland op 23 mei 1568 geboren na de eerste gewonnen veldslag tegen de Spanjaarden.


Ik heb volgens mij al eens op de site gezet dat ik een tand had met een ontsteking bij de wortel. Nou, die ontsteking is er niet meer. De tand trouwens ook niet. Deze is eind vorige maand professioneel verwijderd door een tandarts in Haugesund. In plaats van die tand heb ik er nu een tijdelijke prothese zitten. Dit tijdelijke is waarschijnlijk wel tot het einde van het jaar. Ik krijg in plaats van die tand een implantaat maar die kunnen ze niet eerder plaatsen dan als de wond genezen is van de ontsteking. Dit zou volgens de tandarts ongeveer drie maand duren. Daarna krijg ik zo’n implantaat in mijn kaakbot die dan weer vast moet groeien. Dit zou ongeveer drie à vier maand duren. Daarna kunnen ze er een tand opzetten en ben ik de prothese niet meer nodig. Als alles dus volgens plan gaat is mijn kerstcadeau dit jaar een nieuwe tand. We wachten af en wordt vervolgd.


Wel het is nu woensdag avond, en we zullen even verder gaan met het schrijven van de update. Vandaag eerst bij de groothandel in werkkleding gewerkt, daarna koeien gemolken bij één van de boeren en als laatst nog even in 24 minuten naar de top van de Løklinuten gesprint. Nu nog even een half uurtje schrijven en dan is het genoeg voor vandaag.

Eerst maar een paar plaatjes anders wordt het zoveel tekst.


Plaatje 1
Plaatje 2
Plaatje 3
Plaatje 4
Plaatje 5
Plaatje 6

Hier in de buurt zijn ze bezig een bosweg aan te leggen. Dit om met machines verder het bos in te kunnen om zodoende het productiebos te kunne oogsten.

Op plaatje één zie je de graafmachine staan met rechts daarvan allemaal oranje hoedjes. Op plaatje twee zie je zo’n hoedje van dichtbij. Onder dit hoedje zit een diep gat van een paar centimeter doorsnee. Deze vullen ze op met één of ander explosief goedje om zodoende de rotsen los te blazen.

Op foto drie zie je een hele boel van deze hoedjes. Als alle gaten voorzien zijn van explosieven en met draden aan elkaar gekoppeld zijn leggen ze er de matten op die je op plaatje vier ziet. Dit om te voorkomen dat de stenen alle kanten opvliegen. Plaatje vijf laat de machine zien die de gaten boort. Een paar dagen nadat ik deze foto’s had genomen kwam ik er weer langs en zag het er zo uit. Zie plaatje zes. Alles ligt nu los en kan weg gegraven worden. Dit is de manier waarop ze gemiddeld in Noorwegen een weg aanleggen. Dit is ook wat het wegen bouwen zo duur maakt hier. Als ze hier een weg willen aanleggen moeten ze vaak eerst een halve Mount Everest verplaatsen voordat ze aan asfalteren kunnen denken.


Tussen door moest ik ook nog weer even creatief doen. Afgelopen winter hebben ze de waterleiding die naar mijn huis loopt kapot getrokken toen ze met de weg bezig waren. Het is een wat raar verhaal en ik wil er niet te veel over op de site zetten maar dat gedeelte waterleiding bleek van mij te zijn.

Aan de andere kant van de weg ligt één of ander put met een hoofd waterleiding. De leiding vandaar uit is van mij. De watermaatschappij heeft de waterleiding afgelopen winter weer netjes gemaakt maar nu hing die in de open lucht en dat is niet handig als het min tien gaat worden. Om gedoe te voorkomen en het weer voor elkaar te hebben heb ik zelf de leiding geïsoleerd en in beton gestort. Eerst heb ik de oude isolatie vast gezet met strips. Daarna rondom nieuwe isolatie gezet en er een betonmatje omheen gelegd. Vervolgens een soort bekisting erom heen gemaakt en er beton rondom de isolatie gestort.

Dit klinkt of als het in een uurtje klaar wat maar ik ben er al met al een dikke dag druk mee geweest. En dan heb ik het denkwerk vooraf niet mee gerekend. Altijd lastig, beton storten op een helling. Komende winter kom ik er misschien wel achter of ik het goed gedaan heb of niet.


Natuurlijk ben ik ook weer druk in de tuin. Hoewel ik er niet al te veel tijd voor heb doe ik nog mijn best om er wat van te maken. Het is wel een twintig jaren plan maar elk jaar probeer ik de tuin weer een beetje aan mijn wensen aan te passen. Mijn droom is om een tuin te hebben waarin alles wat daarin groeit en bloeit, of eetbaar is of nuttig is voor insecten en vogels. Elk jaar probeer ik de tuin een beetje te veranderen in die richting. Ik heb vorig jaar twee blauwe bessen struiken gepland en die heb ik nu op de definitieve plek gezet beneden op het gazon. Dit jaar heb ik twee appelboompjes gekocht en die onder aan de helling naast het huis gepland. Hier wou ik het voor dit jaar bij laten maar op de stekjesmarkt van de tuinclub kon ik nog heel goedkoop twee pruimenboompjes op de kop tikken. Deze heb ik maar boven aan de helling gepland. Op de stekjesmarkt heb ik verder op goed geluk nog wat plantjes gekocht om in potten op het terras te zetten. Verder heb ik dit jaar aardbeien, boerenkool, suikererwten, wortels, rode bieten en wat radijsjes. Op het terras staan nog enkele aardappel planten in bakken. Dat is genoeg voor dit jaar. Foto’s volgen binnenkort.


En toen was het alweer donderdag avond. Heb nog weer even een half uurtje om te schrijven. Vandaag alleen bij de supermarkt gewerkt. Daarna thuis vogelnet over de aardbeien planten gemaakt. Deze doen het goed en ik heb de eerste aardbeien al kunnen plukken. Daarna ben ik nog naar een bijeenkomst geweest. Ik zit sinds kort in het bestuur van, zeg maar, het plaatselijke belang hier in Bjoa. De bijeenkomst ging over hoe de lokale elektriciteit maatschappij de winst van vorig jaar gaat verdelen. Een deel daarvan gaat ook naar vrijwillige instanties, plaatselijke belangen, sportclubs, historische clubs en zo verder. Bij deze bijeenkomst werd verteld hoeveel er ongeveer verdeeld wordt en hoe je een verzoek moet indienen. Niet zo heel spannend maar wel nuttig.


Als laatste wil ik bij deze update nog wat foto’s doen van mijn vakantie in Marokko. Ik verdeel de foto’s over een paar update’s. Als ik dan niets te schrijven heb dan kan ik dat mooi gebruiken als opvulling.

Dag één van de Marokko vakantie was niet zo heel spannend. Die dag zijn we van Schiphol naar Marrakech gevlogen. We kwamen laat aan en dat was dus naar het hotel, nog even rond lopen in Marrakech en toen naar bed.


De volgend dag zijn we met een busje van Marakesch naar Boumalne in de Dades vallei gereden. Redelijke mooie busreis met een stop onderweg voor het bekijken van een mooi uitzicht en later nog een lunch stop. Hier had ik even wat moeite mee. De reisleidster had de avond ervoor het even gehad over de hygiëne regels die er voor moeten zorgen dat je geen diarree krijgt. Water uit de kraan moet je niet drinken, tenzij je graag ziek wilt worden.

Je koopt flesjes met water en dat gebruik je. Ook tandenpoetsen doe je met water uit flesjes. Als je een douche neemt moet je zorgen dat je geen water binnenkrijgt.

Want ook zo kun je diarree krijgen. Je eet geen fruit dat door anderen is geschild. Behalve in de hotels want die zijn geselecteerd op hygiëne. Ook koop je langs de weg geen vers geperst sinaasappel sap want je weet niet wanneer de sinaasappel pers voor het laatst is schoongemaakt.

Ook ijsblokjes in je drinken waren verboden. Die zijn waarschijnlijk gemaakt van water uit de kraan. Een zakje met nootjes of snoep rond laten gaan was ook niet verstandig. Als iemand verkeerde bacteriën aan zijn handen heeft gaan die misschien over op de nootjes en kan de bacterie zich over de hele groep verspreiden. En natuurlijk moest je niet vergeten om na toiletbezoek en voor het eten je handen goed te wassen. Na een heel verhaal over hoe snel je hier wel niet aan de diarree kon komen was ik bijna bang geworden om ook maar iets te eten. Gelukkig viel dat natuurlijk allemaal nog wel mee. Bij de eerste lunch kreeg ik wat hiernaast op de foto staat en dat was allemaal goed gaar en ook erg lekker. Iedereen heeft zich behoorlijk goed aan de hygiëne regels gehouden want zover mij bekent is er niemand aan de diarree geweest.


Nadat we in Boumalne in ons hotel waren ingecheckt hebben we nog even een korte wandeling gemaakt. De foto’s van zie je hieronder. Natuurlijk moest er nog even moeilijk gedaan worden door ons over een smalle houten brug te laten lopen. Verder wat het een mooie rustige inloop wandeling.


Achter de deur in het midden zat mijn hotelkamer.


En toen was het alweer vrijdagavond. Vandaag een redelijk rustige dag gehad. ’s Morgens en ’s avonds koetjes gemolken. Dat kost elke keer ongeveer twee uurtjes per keer. Voor de rekenaars onder ons, inderdaad, ik heb vandaag maar vier uur gewerkt. Dit ga ik morgen en zondag weer doen. Tussen door kan ik dan thuis nog mooi aan het werk. Vandaag paaltjes bij de fruitbomen gezet, de terraspoort gesloopt want de balkjes aan de zijkant zijn nu zo verrot dat ze vervangen moeten worden en isolatie materiaal tegen het plafon gemaakt bij de nieuwe trap. Tussen door veel buiten gezeten en genoten van het nog steeds prachtige weer.

Ik geloof dat ik nu alles heb geschreven wat ik bedacht had dus dan zeg ik maar weer:

Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.



21 mei 2018


Moest ik de vorige keer nog schrijven dat ik niet veel te melden had en dat het foto mapje van april nog helemaal leeg was, dan kan ik nu schrijven dat ik weer wat te melden heb en dat het fotomapje van mei ongeveer 500 foto’s bevat.

Ja, ben even op vakantie geweest. De afgelopen drie weken heb ik gedeeltelijk in Nederland en gedeeltelijk in Marokko door gebracht. Deze vakantie is het gelukt mijn grootste hobby’s te combineren. Namelijk motorrijden, wandelen en heel veel foto’s maken. In deze update vertel ik over het motor gedeelte van de vakantie. Marokko komt in de volgende update aan de beurt.

Verder ben ik nog aan de wandel geweest vandaag en zag ik nog een grote boot voorbij komen.


Maar eerst het motorrijden. Ik ben zondagmiddag 29 april met de motor naar Stavanger gereden om daar de nachtferry naar Hirtshals in Denemarken te nemen. Dit ging allemaal in mooi weer. Op de foto’s zie je de motor bij de ferry terminal staan en op de andere staat die stevig vast gesnoerd op de ferry. Dit zijn ook de enigste foto’s die ik op de heen reis heb gemaakt. Reden hiervoor is het, mild gezegd, slechte weer op de heen reis. Twee dagen met bijna alleen regen en harde wind. De tweede dag waaide het zo hard dat ik grote moeite had om de motor op de weg te houden. Niet echt wat je noemt, lekker rijden. Gelukkig bleek de motorkleding nog steeds waterdicht zodat ik niet al te koud werd. Want ook met temperaturen van tussen de vijf en tien graden was niet echt warm te noemen. Maar goed alles overleeft en je hebt weer wat te vertellen.


Reden dat ik met de motor naar Nederland ben gegaan was een oproep die ik een tijd terug op een motorsite zag. Hier werden marathon motors en hun berijders gezocht. Ik moest even zoeken wat in dit geval een marathon motor was en dat bleken motors te zijn met een hoge kilometerstand. Liefst 100.000 of meer kilometers. Graag door de huidige eigenaar gereden. Mijn motor voldoet ongeveer aan deze criteria en in een dolle bui heb ik me zelf aangemeld. Tevens leek het me wel interessant om te zien hoe zo’n artikel gemaakt wordt.

Het gevolg was dat ik me vrijdag 4 mei moest melden bij van Sleeuwen motors in Volkel. Hier zou de eigenaar van de motorzaak mijn motor nalopen samen met iemand van Moto73. Het motorblad dat schrijft over marathon motors.

Gelukkig voor mij konden ze bijna niets vinden wat niet in orde was. De schijfremmen zijn bijna aan vervanging toe kreeg ik te horen en het net vervangen balhoofdlager stond wat strak afgesteld. Verder was alles in orde. Na de keuring moest ik achter de journalist aanrijden naar een plek waar hij foto’s van mij kon maken terwijl ik voorbij kwam rijden. Volgens mij heb ik wel twintig keer de zelfde bocht moeten nemen voordat hij tevreden was. Daarna was het lunch bij hem thuis en vervolgens begon het vragen uurtje. Dit ging vooral over de historie van mij en mijn motor. Tevens wou hij nog weten of er nog speciale dingen vervangen of gerepareerd waren. Toen ik naar huis wou rijden kwamen we erachter dat de verlichting van mijn motor het niet meer deed. Oorzaak: een door gebrande zekering. Dat konden we ter plekke nog wel repareren.


Op het pontje over de Weser.
Ergens in Duitsland.
Op het pontje over de Elbe.
Eén van de drie of vier Elbe pontjes.
In het groene Denemarken.

De terug reis naar Noorwegen verliep beter dan de heen reis. De eerste dag ’s morgens nog een beetje regen gehad maar de rest van de tijd was het droog en zonnig weer. Het waaide nog wel wat maar dat was niets vergeleken met de heen weg. Op de terugweg heb ik de zelfde route gevolgd als de heen weg maar dan de andere kant op. Snelwegen heb ik zoveel mogelijk gemeden en ook de hele kleine tussendoor weggetjes. Ik heb hoofdzakelijk N wegen gevolgd. Op deze wegen is nog voldoende te zien en te beleven en je kunt ook nog behoorlijk kilometers maken. Tevens is de route gemakkelijk te volgen en dat is wel weer handig aangezien in nog steeds geen navigatiesysteem op de motor heb. Ik werk nog steeds met een ouderwetse routerol. Gaat nog steeds goed en je leert de wegen veel beter kennen. Bij de beide pontjes moet je als motorrijden gewoon brutaal zijn. Bij beide staat er altijd een lange rij wachtende maar het wordt geaccepteerd als je er met de motor, voorzichtig, langs rijdt. Dat scheelt elke keer minimaal een uur wachten. Ook de terug weg heb ik in ruim twee dagen gedaan. Overnacht in een hotel in Duitsland en dag twee naar Hirtshals gereden. Daar de nachtferry naar Stavanger genomen en dag drie was ik om half tien weer thuis. Heerlijk gereden. Zeker voor herhaling vatbaar.


Vandaag liep ik even door de tuin alles een beetje te contoleren toen ik ineens deze grote boot aan zag komen. Volgens mij heb ik deze wel eens eerder op de site gezet maar dit is de eerst keer dat ik hem van deze kant zie komen. Het blijft toch elke keer weer een imposant gezicht als je zo’n grote boot voorbij ziet komen. Zoals gewoonlijk kwam die boomstammen laden van de kade iets verderop.







Vorig jaar ben ik druk geweest met de Bjoaspretten. Deze is er dit jaar niet maar de gemeente verspreidt ook ieder jaar een boekje met wandelingen. In de gemeente heb je negen dorpjes en gehuchten. Ze hebben in elke plek een wandeling uitgezet die ze dan aanbevelen om te gaan lopen. Dit om de mensen in beweging te krijgen en zo hun gezondheid te bevorderen. Dit jaar wil ik proberen alle negen wandeling te gaan doen. Vandaag een start gemaakt met een wandeling die vanuit Vikebygd naar de Våbrekke berg ging. Zoals gewoonlijk was de route goed gemarkeerd. Boven op de top stond weer de beroemde brievenbus met een boekje waar je je naam in kunt schrijven. Tevens staat er in het boekje een codewoord. Heb je alle codewoorden verzameld dan vormen deze een zin en die zin kun je opsturen naar de gemeente en dan doe je mee in de verloting van wat prijsjes.


Ik mag trouwens over het weer hier niet klagen. Volgens de buren heeft het de afgelopen drie weken nauwelijks geregend en ook de vooruitzichten voor volgende week laten alleen maar mooi weer zien. Zonnig met temperaturen rond de twintig graden. Heel wat beter dan vorig jaar. Toen regende het alleen maar. Hopelijk blijft het nog een poosje mooi weer, wel net zo lekker.


Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.



28 april 2018


Ja, en daar zit ik weer tegen het scherm aan te staren. Deze keer niet omdat ik niet weet hoe ik beginnen zal maar meer om wat ik schrijven zal. Keek gisteren in het foto mapje van april en die bleek nog helemaal leeg. Ik kan me niet een periode herinneren dat ik zo weinig foto’s gemaakt heb.

Dus veel spannends heb ik niet gedaan. Dat wil niet zeggen dat ik niets heb gedaan. Natuurlijk ben ik druk geweest met werken maar daar tussen door heb ik ook nog genoeg gedaan.


Eén keer in de twee weken is er praat café in de bibliotheek in Ølen. Daar ontmoeten buitenlanders die beter Noors willen praten Noren. Samen drink je dan een kop koffie en probeer je een praatje te maken. Het praat café is van elf uur tot half één. Dit past mij prima want ik begin elke maandag om één uur bij de bouwmarkt. Ook in Ølen.

Nu gaat het Noors praten mij prima af maar ik vindt het leuk om nieuwe mensen te leren kennen en het is er elke keer weer erg gezellig. Helaas was afgelopen maandag de laatste keer voor de zomer. Het is nog onzeker of ze in het najaar dit weer opstarten. De afsluiting was gezellig met zang, dans, broodjes en koffie.


Ook de motor heeft niet helemaal stilgestaan de laatste tijd. Ik heb nog even een flinke ronde gereden. De rit begon goed. Via Etne naar Roldal onder een blauwe hemel en een lekker warm zonnetje. In Roldal een kop koffie gedronken bij het Shell benzinestation. Daarna via de RV13 richting Sand. Helaas betrok de lucht en al snel begon het te regenen. Het duurde niet lang voor ik er achter kwam dat ik eigenlijk te weinig kleren aan had. Na twee uur door de regen te hebben gereden was ik thuis en door en door koud. Het duurde zeker een uur, twee warme koppen thee en twee extra truien lang voor dat ik me weer een beetje op temperatuur voelde. De eindconclusie was echter wel goed. Alle kleding is nog waterdicht en de motor doet het nog prima. Ook als het regent.


Ik ben ook nog weer een beetje opgeschoten met mijn project slaapkamer. De vloerbedekking is gelegd en alle meubels staan er in. Ik ben alleen niet tevreden met het rolgordijn. Dat ziet er niet uit. Hier moet ik nog wat anders voor verzinnen. Tevens moet er voor het andere raam nog een gordijn komen en de deurklink moet nog vervangen worden door een nieuwe. En dan is het wel ongeveer klaar. Mag ook wel want ik ben er in september verleden jaar al mee begonnen. Was ook wel een beetje zat van het hele gedoe. Het wou maar niet opschieten. Nu is het wel erg plezierig dat alles weer een beetje op de plaats staat. Het matras heeft al die tijd in de gang gestaan en dat begon me ook te vervelen.


Gisteravond heb ik weer een concert bijgewoond. Deze keer in een theaterzaal in Haugeland. De band was een oude bekende. Namelijk Smokie. De meeste zullen deze band wel kennen van de hit Living next door to Alice. Ik ben er heen gereden met de gedachte dat dat het enige nummer was dat ik kende van Smokie. Gelukkig viel dat mee. Ik kende ongeveer alle nummers die ze speelden. Om er maar een paar te noemen, Its your live, Needles en Pins, Take good care of my baby, Don’t play your rock’n roll to me, I’ll meet you at midnight, Lay back in the arms of someone, Mexican girl en Oh Carol.

Het concert kwam wel wat traag op gang. De meeste bandleden stonden er in het begin bij alsof ze er geen zin in hadden. Gelukkig werd dat later wat beter. Op het laatst wisten ze er nog wel een aardig feestje van te maken. En dan is zo’n theater zaal een nadeel. Daar staan allemaal stoelen. Ik denk dat de band beter uit de verf was gekomen als ze in een concerthal hadden gespeeld. Maar goed. Van mij krijgen ze een voldoende. Vond het leuk om al die oude nummers nog eens te horen en ik heb de theaterzaal van Haugesund nu eens van binnen gezien.


En vandaag was het mooi weer. Vanaf de Pasen mogen we al niet klagen over het weer. Zeker niet als je het vergelijkt met vorig jaar. Natuurlijk hebben we dagen met regen gehad maar dat konden we wel gebruiken. En omdat het mooi weer was heb ik maar eens op het tuinieren gestort. Vandaag van allerlei groente zaden in de grond en bakjes gestopt. Eens kijken of er nog wat groeien wil. En omdat ik toch bezig was heb ik het gazon gelijk maar gemaaid. Gazon kun je het bijna niet meer noemen. Er groeit zo langzamerhand meer mos en onkruid dan gras. Misschien dit jaar eens wat kunstmest strooien. Als alleen de mos verdwijnt dat ziet het al een stuk beter uit.


Nog even leuk om te vermelden. Door het slechte weer van vorig jaar hebben de boeren hier een groot te kort aan kuilvoer. Ze kopen nu rondbalen met kuilvoer in Nederland en transporteren die met boten naar Noorwegen.


Nog even wat over Noorwegen.

Niet zo veel deze keer. Ik kwam laatst in het plaatselijke krantje nog een lijstje tegen met hoeveel het kost als je te hard rijdt hier en de politie ziet dat. 9 kroner is ongeveer 1 euro.

De pakkans is hier in de buurt erg groot. Hier in de gemeente hebben ze een eenheid van de verkeerspolitie gestationeerd. Die doet niets anders dan langs de weg staan en alles controleren. De plaatselijke politie is in het bezit van een laserpistool om de snelheid te meten en ook de Noorse rijksdienst van wegverkeer controleert regelmatig of je de juiste papieren wel bij je hebt.

 

Dat kwam ik laatst nog tegen. Ik had een aanhanger geleend om de vloerbedekking op te halen uit Haugesund. En ja hoor, vlak voor Haugesund werd ik gecontroleerd. Gelukkig had ik alle papieren bij me en alles was in orden. Mocht het zo zijn dat je je auto niet verzekerd heb of je APK is verlopen dan doen ze niet moeilijk. Ze schroeven gewoon je kenteken platen eraf en de die kun je terug kopen als je alles voor elkaar hebt. Hoe je de auto zonder platen thuis of bij de garage krijgt is niet hun probleem.


Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.







8 april 2018


Het weer. Laat ik daar maar eens mee beginnen deze keer. Dat heb ik al lang niet meer gedaan. Het weer wil maar niet opschieten hier. Het mag dan al wel april zijn en de zomertijd is al ingegaan maar van de lente merk je hier nog niet veel. Sterker nog drie dagen geleden keek ik ’s morgens uit het raam en zag ik dat de hele wereld hier weer wit was. Was er ’s nachts ongeveer vijf centimeter sneeuw gevallen. Gelukkig zijn de voor uitzichten beter. Ze melden voor volgende week eindelijk temperaturen van boven de 10 graden.


De rest van deze update doe ik maar in de beroemde chronologische volgorde.

Na de laatste update heb ik al het gekloofde hout op pallets in de tuin gestapeld. Ook dit is weer zo’n klusje dat je je verstand op nul zet en er gewoon voor gaat. Op zich ging het nog best wel vlot. Ik had van te voren bedacht waar en hoe ik het wou stapelen. Als laatste heb ik er kleden overheen gelegd en die vast gezet met touw en pallets. Had deze keer geluk. Een dag nadat ik de kleden over het brandhout had gelegd begon het flink te regen. Nat brandhout is veel zwaarder dan droog en dat wordt de opstapel klus extra zwaar. Nu ging het mooi vlot. Nu moet ik alleen in het weiland, waar het brandhout lag, nog een keer harken om alle kleine takjes weg te krijgen en naast het huis moet nog geveegd worden. dit kon niet omdat alles nog vast zat gevroren aan de grond.


Ook zit er weer schot in het opknap project met de naam slaapkamer. Eindelijk is alles geverfd en heb ik de ondervloerbedekking gelegd. Die heeft ook al wat van de wereld gezien want dat is nog ondervloerbedekking die is mee gekomen uit Nederland, in Fister gebruikt is en nu hopelijk voor het laatst gelegd is in een slaapkamer in Bjoa.

De vloerbedekking die er in moet is besteld en ik kreeg afgelopen week bericht dat die was gearriveerd dus die kan ik komende week ophalen. Dus volgende keer misschien foto’s van de slaapkamer met vloerbedekking.


Zoals ik in de vorige update schreef heb ik twee dagen achter elkaar vrij gehad. Dit was dan witte donderdag en goede vrijdag. Dit zijn officiële vrije dagen in Noorwegen. Deze dagen heb ik benut om lekker rustig aan te doen. Beetje uitslapen, lekker eten maken, veel lezen, klein beetje rommelen in huis en veel tv kijken.


Helemaal rustig aan doen kan natuurlijk niet. Er moet natuurlijk wel gewandeld worden. De keuze was wel zeer beperkt want er lag overal op de toppen nog veel sneeuw. Ik heb maar voor een bekende top gekozen en ben naar de top van de Gråhorgjo gelopen.

Op de foto hier naast zie je de weg naar de parkeerplaats. Nee, hier kom je met een gewone auto niet doorheen. Net als enkele anderen heb ik de auto bij de afslag neer gezet en heb het laatste gedeelte naar de parkeerplaats lopend afgelegd.


 

Het begin van de wandeling door het bos was wel behoorlijk pittig. Het valt niet mee om de goede weg te vinden omdat de markering is ondergesneeuwd. Tevens zak je regelmatig weg in de sneeuw. Gelukkig was het ook hier zo, hoe hoger je komt hoe harder de sneeuw wordt. Toen ik éénmaal boven de boomgrens was was de sneeuw zo hard dat ik er gewoon overheen kon lopen.

Als je dan door zo’n dal loopt, boven de boomgrens, en rondom zie je bijna alleen maar sneeuw en voor je zie je één grote sneeuwvlakte waar je overheen moet dan geeft dat wel een wat avontuurlijk gevoel.




Aangezien de lucht mooi blauw was en de zon vrolijk scheen kon ik bij de hut nog mooi even een poos in de zon zitten met koffie en zelf gebakken wafels. Even wat bijkleuren en genieten van de stilte.










 


Verder heb ik deze keer niet zo veel te vertellen. Tussen door heb ik natuurlijk allerlei klusjes gedaan. De motor heb ik uit de winterstalling gehaald. Vanmiddag wil ik er de accu in monteren en even een proefrondje rijden. Alles wat ik heb gebruikt met het maken van brandhout is gewassen en schoongemaakt en ligt weer op de plaats. En zo rommelen we ook hier een beetje door.


Nog even wat over Noorwegen.

De vorige heb ik foto’s laten zien van hoe de boer waar ik elke woensdagavond de koeien melk kuilvoer aan zijn dieren geeft. Deze keer, zoals geschreven, wat foto’s van het melken.


Hiernaast zie je de melkinstallatie zoals die er uitziet als die aan de reiniging staat of niet wordt gebruikt.













Alle melkmachines en de bak met schoonmaakdoeken hangen aan rail. Erg handig wat dan hoef je ze niet te tillen en je kunt ze alle vier in één keer mee nemen. Na het schoonmaken van het uier koppel je de melkmachine aan de melkleiding en hang je het melkstel onder de koe.









Je melkt met vier melkmachines en daar ben je af en toe best wel druk mee.
















Hier de melkmachine tijdens het melken. De melk wordt verzameld in het grote glas en vandaar uit naar de melktank gepompt.

















Het laatste wat je doet als je klaar bent in de stal is alles achter de koeien schoon vegen en flink zaagsel strooien.
























Als laatste een foto van echte kalverliefde.




Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.