blog oktober november december 2018

In Norway.nl   

26 december 2018


Ja, en hoe begin je nou weer een update? En toen was de kerst alweer bijna voorbij. Of, hoogste tijd om weer eens een update te schrijven. Maar gewoon beginnen deze keer.


Om je nog een goede Kerst toe te wensen is het eigenlijk al te laat voor. Ik hoop dus maar dat je terug kunt kijken op een goede en gezellige Kerst.

Van mijn kant zijn er over deze kerst geen klachten. Hier in Noorwegen is de avond voor de Kerst de belangrijkste avond. Dan vinden de grote kerstdiners plaats en worden de cadeautjes uitgepakt. Op eerste kerstdag doen ze het hier wat rustige aan.


De buren waren zo aardig om mij uit te nodigen voor het kerstdiner op kerstavond. Hier een paar uur gezellig zitten tafelen. Eerste kerstdag was ik vrij. Ik had het plan opgepakt om een flink eind te gaan wandelen maar het weer was zo triest en grauw dat ik de wandeling flink heb ingekort. Tevens hingen de wolken dusdanig laag dat de topjes hier in de buurt niet zichtbaar waren. Het had dus ook niet veel nut om naar een hoge top te lopen.


Vandaag, tweede kerstdag, moest ik nog een paar uur werken. Elke dag moet er toezicht zijn op de visboerderij en moet er dus iemand heen. Dit toezicht beperkt zich tot vier uurtjes. Meestal doe je wat kleine klusjes en voor je naar huis vaart vaar je een ronde om de hele boerderij om te kijken of alles in orde is.

Bij dat laatste rondje kwam ik er achter dat er in ring vijf een aalscholver zat. Over de ringen met vis hangt vogelnet om te zorgen dat de vogels zich niet tegoed doen aan onze vis. Op één of andere manier had deze aalscholver kans gezien onder het vogelnet door te kruipen en kon zich te goed doen aan de vis.

Ik heb een gedeelte van het vogelnet los gemaakt en omhoog getrokken en na wat mopperen en schelden koos de aalscholver het hazenpad. Waarna ik het vogelnet weer dicht kon knopen.

Ben benieuwd of we nog meer problemen krijgen met die aalscholvers want de laatste tijd zien we ze geregeld op de ringen zitten.


Ook thuis klus ik rustig door. Ik ben klaar met het beitsen van de trap. Het resultaat is wel naar wens. De trap is iets donkerder geworden en glimt wat meer. Vindt het er wel mooi uitzien.

Tevens ben ik alvast wat begonnen met wat tuin klusjes. De trap naast het huis werd wel erg groen van de mos en dat heb ik nu verwijderd.


Verder heb ik nog een poging gedaan om stroopwafels te maken. Een recept had ik en ook het klaar maken van het deeg ging prima. Alleen tijdens het bakken kwam ik er achter dat ik geen goed bakijzer had. Ik heb een wafel ijzer maar moest een kniepertjes ijzer hebben. De wafels die ik nu gebakken heb zijn te dik en te droog. Wel te eten, maar het heeft niets van doen met stroopwafels.





Ook het dak blijft aandacht vragen. Een poosje terug weer een specialist op het dak gehad. Deze keer van mijn verzekering en samen met een timmerman. Deze timmerman heeft een stukje van het dak los gemaakt om te kijken hoe het er onder de platen uit ziet. Nou, ze hadden precies de goede plek. De panlat die zichtbaar werd was compleet verrot. Dat er nu wat aan het dak moet gebeuren is wel duidelijk. Ook deze specialist heeft een rapport geschreven en dat gaat weer naar mijn advocaat. Die gaat dan weer kijken wat die er mee kan. Dit zal nog wel volgend jaar worden want met de kerst ligt hier alles stil.


En natuurlijk moet ik deze keer vermelden wat het belangrijkste en hotste nieuws item was in Noorwegen. Bijna elke nieuwszending op TV werd begonnen met het zelfde nieuws. Namelijk dat de Noor Ole Gunnar Solskjær coach/trainer/manager is geworden bij de Engelse voetbal club Manchester United. De eerste wedstijd hebben ze onder zijn leiding gewonnen met 5-1. En dat was de eerste keer sinds het aftreden van Alex Fergusons dat ze vijf keer scoorden in één wedstrijd. Op het moment dat ik dit schrijf kijk ik met een half oog naar de wedstrijd die Manchester United tegen Huddersfield speelt.

De gekte is zelfs zo groot dat het aantal verkochte vliegbiljetten naar  Manchester verdubbelt is vergeleken met de zelfde periode vorig jaar. Kortom, de Noren reizen massaal naar Engeland om de wedstrijd van vandaag bij te wonen.


Hieronder nog wat foto’s ik met mijn mobiel op mijn werk heb gemaakt.

Een beetje van alles wat.

zonsopkomst.
Cornelia in actie.
Cornelia
De oude werkboot.
Zonsopkomst.
Dubbele regenboog.

 


En als allerlaatste wil ik je nog een goed, voorspoedig, gezellig en fantastisch 2019 toewensen.



En dit is tevens ook de laatste update voor dit jaar. Volgend jaar gaan we weer vrolijk verder.

En als aller, allerlaatste schrijf ik dan nog:

Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.





12 december 2018


En toen was het alweer tijd om weer een update te schrijven. Gelukkig heb ik niet stil gezeten de laatste tijd en heb ik weer wat te melden.


Grootste happening van de laatste tijd was wel de jaarlijkse kerstmarkt hier in Bjoa. Zoals ik al gemeld zit ik in het organiserende comité en dan moet je voor, tijdens en na de kerstmarkt aan de bak. Gelukkig is het een leuk groepje en samen met de andere vrijwilligers hebben we er een super dag van kunnen maken. Dit jaar was de overtreffende trap van vorig jaar. We hebben in de sporthal 30 verkoopkramen, zitplaatsen voor 80 personen, kerstwerkplaats voor de kinderen, voorlees plaats, een pepercake stad en een muzikant weten te drukken. Het stond dus mooi vol.

De markt was van 11 tot 15 maar voor 11 uur was de zaal al bijna vol met bezoekende. En de zaal bleef vol tot ongeveer twee uur. We hebben een record aantal bezoekers gehad en ook de omzet in het café en met de verloting hebben de meeste records wel zo’n beetje verslagen. Kortom een super goed geslaagde dag met heel veel tevreden gezichten. Zowel bij de verkopers, de bezoekers en zeker bij het organiserende comité.


Hier onder wat overzicht foto’s van de stands en de sporthal.


Hieronder twee plaatjes van de pepercake stad. Diverse mensen hebben hun creatie ingeleverd om mee te doen in de verkiezing van wie het mooiste gebouw maakt. Weet helaas niet de Nederlandse naam voor pepperkake. Enkele dames hadden met behulp van lichtslingers er een erg mooi en sfeervol geheel van gemaakt. In totaal waren en 22 creaties ingeleverd. 




Hieronder wat foto’s van diverse activiteiten van de kerstmarkt.


Samen rijstepap koken voor de verkoop.
Letterlijk onze grootste attractie.
De kinder knutselplek.
Ook de plaatelijke jeugdclub probeerde er een centje bij te verdienen.
De cadaeutjes onder deze boom gaan naar kinderen uit arme gezinnen.
De prijslijst




Het was natuurlijk niet alleen maar kerstmarkt wat de klok sloeg. Tussen door heb ik in en rond het huis nog wat klusjes gedaan. De wasbak in de kelder zat me al een tijdje dwars. Wel erg handig warm en koud water in de kelder maar de kraan zat helemaal in een hoek van de wasbak. Als je een emmer of zo moest vullen was dit erg lastig. Maar de wasbak was ook zo’n degelijke ouderwetse ijzeren loodzwaar geval. Na er al een tijdje over te hebben nagedacht heb ik de autokrik er ondergezet zodat die ongeveer los van de poten kwam en met een oude bezemsteel tussen één poot en een beetje eigen inzet kon ik de wasbak stukje voor beetje naar de goede plek rollen.


Daarnaast heb ik weer een voederplaats gemaakt voor de vogels. Het leek me deze keer wel handig omdat te doen voordat het begon te vriezen. En niet zoals vorig jaar als het al een week vriest en dat het wel leuk zou zijn om de vogels te gaan voeren.


En eindelijk ben ik ook maar eens begonnen met het beitsen van de trap die ik in februari al gekregen heb. Ook dat stond al lang op mijn lijstje maar het kwam er maar niet van. Nu heb ik heb ik de ene kant twee keer in de oliebeits gezet. Aangezien het nogal koud is moet die nu eerst een poos drogen. Kan ik mooi de anderen kant in de oliebeits zetten.

 

Tussen deze karweitjes door heb ik de drie berkenbomen die in mijn tuin staan nog wat gekortwiekt. Ze begonnen aardig breed en omhoog te groeien en ik wil ze liever niet al te groot hebben. Mocht ik ze zat zijn dan kan ik ze nog zelf zonder gevaar omzagen. Bij de ene boom heb ik vooral de zijkanten flink ingekort en de andere twee zijn van boven wat ingekort. Zeker handig bij die twee want er loopt een stroomleiding langs/over de bomen en die wil ik niet tussen de takken hebben. Van de laatste drie activiteiten heb ik geen of nog geen foto’s.


Natuurlijk moest ik ook nog wat doms doen. Meestal ben ik erg voorzichtig met het bestellen van iets via internet. Nu zag ik echter een deel overhemden die er, vond ik, erg mooi uitzagen op een Amerikaanse site. Na de site te bekeken en doorgelezen te hebben dacht ik dat gaat vast goed. Bestel gewoon een beetje voor niet al te veel geld en dan zie ik wel. Begon me al wel wat zorgen te maken toen ik, nadat ik had besteld en betaald, begon te googelen naar reacties op deze site. Daar werd ik niet vrolijk van. 40 procent gaf de site vijf sterren en was dik tevreden. 40 procent gaf de site één ster, minder kan niet, en was mild gezegd, niet tevreden. De laatste 20 procent lag daar een ongeveer tussen in.

Ik heb dus de bankrekening goed in de gaten gehouden maar daar gebeurde niks geen raars. De bestelling ging ook op tijd de deur uit maar ik begon me al wel weer meer zorgen te maken toen ik via het bestelling volgnummer zag dat de bestelling rechtstreeks uit China kwam. Kwaliteit uit China zonder controle?

De bestelling kwam ook volgens afspraak aan in Ølen zodat ik hem op kon halen. Begon we al weer meer zorgen te maken toen ik de bestelling ophaalde. In plaats van een stevige kartonnen doos bleek de verpakking te bestaan uit een plastic postzak die er uitzag alsof er een auto was overheen gereden.

Echter alles wat ik besteld had zat er in. Anders werd het verhaal toen ik de overhemden aantrok. Of beter gezegd probeerde aan te trekken. Ik had alles in maat Large besteld. Eén overhemd bleek goed te passen. Dat was de een Large. Nummer twee was wat krapper maar bruikbaar maar de overige drie waren niet bruikbaar. In alle drie stond dat het een Large was maar volgens mij zou een label met Small of Extra Small beter passen. Op de foto ligt de goede Large onder en een foute Large er boven op. In China hebben ze kennelijk een wat meer flexibele kleding maten. Ik heb een klacht naar ze gestuurd en wacht maar de reactie af. Wordt vervolgt.


Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.




1 december 2018


En toen was het alweer december. Het einde van het jaar komt in zicht maar eerst hebben we nog Sinterklaas en niet te vergeten Kerst.

Hier gaat alles zijn gangetje. Geniet van de vrije avonden en de activiteiten waar ik druk mee ben.

Deze update doe ik zo’n beetje in de beroemde alfabetisch-lexicografisch volgorde.

Na de vorige update heb ik eerst maar eens een rustige zaterdag genomen. Lekker uitgeslapen en de hele dag een beetje gerommeld in en om het huis.



Ik heb die dag voor het eerst de ramen aan de buitenkant gewassen. Dat mocht wel eens want ik woon hier al weer bijna drie jaar.

Aangezien ik een erg hoog huis heb gaat dat niet zomaar. Ik heb een poos geleden een borstel gekocht met een uitschuifbare steel die tot zes meter kan worden uitgeschoven. Aan het eind van de steel kun je een tuinslang aansluiten om zo te kunnen borstelen met water. Helaas is de steel te kort om bij de keuken en kamer ramen te komen. Gelukkig heb ook een ladder gekocht die je in een V kunt zetten en dus kunt gebruiken zonder dat die ergens tegen aan moet staan. Als ik nu zo’n beetje boven op de ladder ga staan dan kan ik alle ramen van mijn woonetage wassen. De ramen van de slaapkamers onder de schuine kap kom ik niet bij.

Het was wel een beetje een natte bedoening want er liep een deel water terug via de steel en dan zo in mijn mouwen. Maar goed het resultaat was bevredigend en goed zichtbaar. Volgend jaar weer.





Ook heb ik natuurlijk weer gewandeld. Ik ben nog steeds niet klaar met de Bjoa spretten van dit jaar en nu stond de Kåtanuten op mijn lijstje. Ik heb alles gepakt en ben gewoon gaan rijden zonder eerst naar buiten te kijken. Halverwege keek ik echter enkele malen naar boven om tot de conclusie te komen dat de wandeling niet veel zin had. Ik kon maar ongeveer 200 tot 300 meter omhoog kijken vanwege de laag hangende bewolking. Maar ik zou en moest wandelen en heb maar bedacht dat ik dan een rondje zou lopen in Vakadalen. Niet spannend, maar je bent er dan toch even uit.

Echter halverwege de wandeling gaat het pad wat omhoog en tot mijn verbazing kwam ik ineens boven de wolken. En hier was de hemel strak blauw en scheen de zon volop.

Aangezien je volgens mij vanaf dat punt ook naar de Kåtanuten kunt lopen ben ik maar op ontdekkings tocht gegaan en vond inderdaad het pad naar de top. Het ging wel flink op en neer met op het eind een stevige klim maar met dat lekkere zonnetje was het lekker wandelen. Aangezien ik boven de wolken zat kreeg ik af en toe het gevoel dat ik in een vliegtuig zat. Dan zit je af en toe ook lekker in het zonnetje terwijl je neer kijkt op de wolken. Foto’s? Ja, natuurlijk, hieronder.

Ook in de mist kun je mooie plaatjes schieten.
Op de top.




Net als vorig jaar zit ik ook dit jaar in het comité dat de Kerstmarkt in Bjoa organiseert. Eén van mijn werkjes was borden maken die langs de weg bij de school konden staan om mensen er op te attenderen dat er een Kerstmarkt wordt georganiseerd. Bij de Byggmix kon ik een grote plaat krijgen die ze normaal weggooien. Groene verf had ik nog. En dus moest er alleen een spuitbus met witte verf komen en dik printerpapier. Zo kon ik in een paar avonden de borden klaar maken. Foto’s? Ja, natuurlijk, hieronder.



Sinds ongeveer 2007 of 2008 ben ik elk jaar naar de Preikstolen geweest. Soms zelfs wel drie keer in één jaar. Dit jaar was ik nog niet geweest en kwam ik op de gedachte dat het welk leuk zou zijn om minstens één keer per jaar de wandeling te doen. Nu was het allen wachten op een beetje goed weer en voldoende vrije tijd. Dat moment was afgelopen zaterdag. Enkele graden onder nul, redelijk zon en weinig bewolking aan de hemel. Om half zeven ben ik begonnen te rijden en om half elf kon ik aan de wandeling beginnen.

Het naar boven wandelen gaat wel steeds sneller. Deze keer was ik in een uurtje boven. Vergeleken met de eerste keer dat ik hier was is het pad over de gehele lengte bijna verbeterd en veel gemakkelijk te lopen.

Qua foto’s had ik niet veel verwachtingen maar dat pakte anders uit. Ik kwam op precies het goede moment bij de Preikestolen en ik stond ook precies op de goede plek. Zodoende kon ik enkele mooie foto’s maken van twee parapenters die een eindje boven de Preikestolen de lucht ingingen. Mooi om te zien maar niks voor mij.  Foto's? Ja, natuurlijk, hieronder.




Aangezien ik het goed aan de tijd had ben ik de omgeving voorbij de Preikestolen eens gaan verkennen. Gezien de paden die overal al liepen was ik niet de eerste maar markering ontbrak. Ik ben tenslotte zover voorbij de Preikestolen gelopen dat ik uit de Lysefjorden kon kijken. In de verte kon ik de Forsandbrug zien met daarachter een wit puntje wat de ferry tussen Lauvvik en Oanes bleek te zijn. Na nog een stukje verder te zijn gegaan kon ik heel Stavanger zien liggen.

Na de wandeling heb ik nog even door het centrum van Jørpeland gelopen maar hier was niet veel veranderd. Ook ben ik nog even bij wat mensen op bezoek gegaan ik Hjelmeland waar ik nog steeds contact mee heb. Met alle gekkigheid was ik om kwart over zeven weer thuis. Mooie dag.

Foto's? Ja, natuurlijk, hieronder.



Degene die mijn site/blog vanaf het begin volgen kunnen zich misschien nog herinneren dat ik, toen ik hier kwam wonen, mee heb geholpen met het bouwen van de berghut op de Gråhorgjo.

Nu staat er weer zo’n project op de planning hier. Bij een strandje hier staat een oud en versleten vakantiehuisje. De bedoeling is dat die gesloopt zal worden en er een grote gril/barbecue hut komt te staan waar ongeveer 25 tot 30 mensen in passen. Degene die projectleider was bij de Gråhorgjo hut gaat ook dit project leiden en heeft mij gevraagd of zin had om in dit comité plaats te nemen. Altijd leuk en gezellig en dus heb ik maar ja gezegd. Afgelopen zondag zijn we met het hele comité naar Etne gereden om daar zo’n hut te bekijken. Niet helemaal wat we in gedachten hadden maar het gaf wel inspiratie. Volgend weekend gaan we bij het vakantiehuisje kijken om te kijken hoe we de zaak aan gaan pakken.


Als laatste kan ik nog schrijven dat ik afgelopen woensdag de jaarvergadering heb bijgewoond van de plaatselijke tuinclub. Dit was niet zonder reden, ik had namelijk een hele poos geleden al eens aangegeven dat ik, als er behoefte aan was, wel toe wou treden tot het bestuur. In Hjelmeland zat ik ook in het bestuur van de tuinclub en vond het erg gezellig en leuk om te doen.

Zoals gewoonlijk is het zo dat als je aangeeft dat je wel interesse hebt in een bestuursfunctie dat je dan ook aan de beurt komt. Zie tegenwoordig maar eens dat je nog bestuursleden vindt.

En om een lang verhaal kort te maken. Afgelopen woensdag ben ik toegetreden tot het bestuur van Vindafjord tuinclub. Dit is voor mij vooral interessant om dat dat zich vooral afspeelt buiten Bjoa. Anders wordt het alleen maar Bjoa en zo houdt je de blik wat breder en zie je ook meer dan alleen Bjoa. Volgend jaar wacht de eerst bestuursvergadering.


En als allerlaatste hier onder nog het bewijs dat ook in Noorwegen de maan door de bomen schijnt.



Dat was het voor deze keer tot de volgende keer maar weer.




16 november 2018


Zo, en nu gaan we eerst even een update schrijven. Hoewel ik ook deze keer niet zoveel bijzonders te vertellen heb wil ik zo voorkomen dat de volgende weer zo’n lang verhaal wordt. Ik weet niet of het ga lukken maar ik ben van plan om nu wat vaker een korte update te schrijven. Je merkt vanzelf wel of ik hierin slaag of niet.


Mijn werk. Ja, dat blijft een uitdaging. Elke dag is anders en elke dag leer ik weer wat nieuws. Ook merk je, nu je veel op zee zit, hoe verschillend het weer van dag tot dag is.

Afgelopen weekend was het mijn beurt om te werken. Dat houdt in dat je alleen naar het ponton vaart, daar aanlegt, de boel controleert en allerlei klusjes doet. Tevens kan ik dan in alle rust allerlei documentatie en handleidingen doorlezen.

Alleen van het lezen kwam zaterdag niet veel. Het waaide zo hard dat ik me weer wat zeeziek begon te voelen. Alles schommelt en beweegt en daar ben ik nog niet helemaal aan gewend. Gelukkig was het weer zondag een stuk beter. Bijna windstil, blauwe lucht met een lekker zonnetje.


Volgens mij had ik al geschreven dat ik toestemming heb om foto’s te maken van en op mijn werk. Hieronder de eerste foto’s. Deze zijn van Cornelia, onze nieuwe werkboot. De boot is vernoemd naar de dochter van de eigenaar van het bedrijf. Ik zit nu bijna elke dag achter het roer, of beter gezegd achter de hendels en het varen gaat al wel aardig goed. Hoewel ik de boot en de kraan op het dek mag gebruiken zonder een certificaat wil het bedrijf toch dat ik, en enkele van mijn collega’s, hier voor op cursus gaan.

Onze Cornelia.
Het vooruit, achteruit en links en rechts gedeelte.
Het informatie centrum.
Keukentje met zithoekje.
Werkdek met kraan, lier en twee staande lieren.



Ook zit ik dit jaar weer in het comité wat de jaarlijkse kerstmarkt in Bjoa organiseert. Er zijn wat nieuwe mensen bijgekomen en het is nu een wel erg enthousiaste club. Mijn eerste taak is een reclamebord te maken wat langs de weg kan staan. Ik ben al voorzichtig begonnen en foto’s komen de volgende keer.


Gisteren heb ik een avond voor ober gespeeld. De plaatselijke damesclub had een Koninklijke avond georganiseerd en hadden bedacht dat het wel leuk zou zijn als de dames bediend werden door mannen. Dus ik heb mijn mooiste zwarte broek en wit overhemd aangedaan en heb de hele avond door de bediende uitgehangen. Eerst de dames helpen met het ophangen van de jas. Vervolgens was het klaar zetten van het buffet, waterkannen en thermosflessen met koffie op de tafels zetten. Loten verkopen en op het eind van de avond alles af en opruimen en de boel afwassen.

Op het eind van de avond hadden we het best wel druk maar de gezelligheid maakte dat zonder moeite goed. Leuk om te doen, leuk om gedaan te hebben.


Natuurlijk ben ik ook nog weer aan het wandelen geslagen. Deze keer was het een korte wandeling naar een plekje hier in de buurt. Het ging niet naar een topje maar naar een meertje. Ik moet wel zeggen, de wandeling was niet lang maar wel zwaar. Zeker wel één van de zwaarste wandelingen hier in de buurt. Vanaf de weg ging het alleen maar omhoog. En dan ook steil omhoog. Meestal lukt het wel om zonder te stoppen naar het einddoel te lopen maar deze keer moest ik een paar keer stoppen. Ben niet al te lang boven gebleven want er stond een stevige koude wind.

Hieronder de plaatjes.



Als laatste nog weer een opmerkelijk nieuwtje. Deze keer uit de agrarische hoek. Hier in Noorwegen wordt nu de helft van alle melk geproduceerd met een melkrobot. Ik weet niet of ik het helemaal goed heb maar volgens mij moet je in Nederland zo’n 50 koeien per robot melken om het rendabel te maken. Hier halen veel boeren dat aantal niet. Een flink aantal robots melkt maar zo’n 25 à 30 koeien. Ik heb al vaker gezegd. Ondanks dat de bedrijven veel kleiner zijn, kun je beter boer in Noorwegen zijn dan in Nederland.


Hiermee zijn we ook wel zo’n beetje aan het einde gekomen van deze update.

Oftewel: Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.





1 november 2018


Ja, we zullen eens weer met een update beginnen. Helaas heb ik ook deze keer niet zo heel veel spannends te melden. Met mijn nieuwe baan ik kennelijk ook mijn leventje hier in wat rustiger vaarwater terecht gekomen.


Wat mijn nieuwe baan betreft ziet dat er wat mij betreft goed uit. Het is wel heel veel nieuws wat ik moet leren. Nu kan ik hier wel van alles neer gaan schrijven van wat ik moet leren maar dat zijn dan een hoop technische kreten die je ook niet wat gaan zeggen. Ik heb echter toestemming om foto’s te maken van de visboerderij en dan kan ik in de toekomst wel een beetje vertellen hoe alles in zijn werk gaat.

De werkboot is volop in gebruik. Ik heb er al een aantal rondjes mee gevaren en dat ging wel aardig goed. Het moeilijkste gedeelte van varen met een boot is het aanmeren. Je moet goed uitkomen en liefst niet met geweld tegen de kade aanvaren. Oefening baart kunst zullen we maar zeggen.


Ik heb in ieder geval al wat mogelijkheden gehad om alleen te oefenen. Op de visboerderij moet er elke dag toezicht zijn om te controleren of alles nog in orde is. Dit houdt in dat ik eens in de vier weken zaterdag en zondag moet werken. ’s Weekends werk je alleen dus dat betekend dat je alleen met de boot van de aanlegplaats naar de visboerderij moet varen. En terug. En dus ook alleen de boot vastleggen aan het ponton of kade. Dat laatste is voor mij nog steeds de grootste uitdaging. Het is allemaal gelukt maar moest er wel even van zweten.


Gelukkig kon ik afgelopen nacht nog een keer oefenen. Er kwam een voerboot met 50 ton voer voor de vissen. Ook hier moet iemand aanwezig zijn en deze keer was het mijn beurt. De verwachte aankomsttijd van de boot was vier uur ’s nachts. Dit houdt dus in dat je ’s nachts moet varen en aangezien er op zee geen straatverlichting is moet je het grootste gedeelte vertrouwen op je navigatiesysteem. Er is wel verlichting op de boot maar als je alleen maar zee ziet helpt dat niet zoveel met de oriëntatie.

Maar ook dit is weer gelukt. Ging goed, ondanks de harde wind die er stond.

Stond er nog wel even van te kijken dat de voerboot het voor elkaar kreeg om binnen een half uur 50 ton visvoer, 6000 liter diesel(voor de generator) en 1500 liter water(voor de koffie) te lossen.


Nu moet je niet gaan denken dat ik een luizenbaantje heb gevonden. Werken doe je in weer en wind. Heb al eens flink ziek op één van die ringen staan werken. Het waaide hard en ik werd door het bewegen van de ring gewoon zeeziek. De dag erna kwam de regen de hele dag met bakken uit de lucht en moesten we de hele dag met regenkleding aan het werk. Tevens is het werk regelmatig best zwaar. Sta je weer aan touwen of leidingen te trekken of moeten er ergens gewichten aan worden gehangen.

Maar tot nu toe gaan de dagen snel voorbij en geen dag is het zelfde.




Verder ben ik in alle rust een beetje aan het rommelen in en om het huis. Ik had in Nederland nog wat teksten gekocht die je op deuren of andere gladde oppervlakten kunt plakken.

Bij mij is de tekst op de badkamer deur terecht gekomen. Hier loop ik vaak langs en het ziet er wel vrolijk uit. Al zeg ik het zelf.









Ook de motor staat weer in de winterstalling. Eerst goed schoon gemaakt en laten drogen. Vervolgens is die weer in de tussenetage verdwenen. Daar ben ik weer wat aan het opruimen geweest. Alle spullen voor motor en auto liggen nu bij elkaar en aan de andere kant heb ik alles verzameld voor de kamerplanten. Ziet er nu iets opgeruimder uit.






Ook het karweitje waar ik het meest hekel aan heb is weer achter de rug. Namelijk het wisselen van de banden onder de auto. Deze keer moeten de zomerbanden er onder weg en de winterbanden moesten eronder. Ging mooi vlot. Ik heb nu een goede krik en kruissleutel en dan gaat het wel mooi vlot. Gelukkig.


Voor de verandering heb ik ook eens weer een wandeling gemaakt. Het was hier afgelopen weekend mooi rustig winterweer. Temperatuur een beetje onder nul en een lekker zonnetje erbij. Ik heb een korte wandeling over Baslia gemaakt en dat leverde toch nog een paar mooie plaatjes op. Die staan hieronder.


Als laatste nog een opmerkelijk nieuwtje wat ik laatst hier in de krant las. Althans het verbaasde mij wel enigszins. Het ging over de Volvo dealer in Haugesund die kon melden dat de auto’s met dieselmotor niet aan te slepen waren. Ze hadden nog niet eerder zoveel dieselauto’s verkocht. En ik maar denken dat niemand nog een diesel wou hebben.


Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.




15 oktober 2018


En toen gebeurde het toch. Heb ik al enkele malen geschreven dat ik minstens één keer in de drie weken een update wil doen ga ik nu toch over mijn limiet heen. Gelukkig maar met één dag en ik geef gewoon mijn vakantie de schuld.


Ja, want zoals sommigen al wel weten ben ik weer in Nederland geweest. En daarom wil ik eerst iedereen hartelijk bedanken voor de gastvrijheid. Zeker diegenen die de deur open gezet hebben met de mededeling: kom maar bij ons. Hartelijk dank daarvoor.

En natuurlijk wil ik ook iedereen bedanken die weer tijdschriften voor mij bewaard hebben. Stel ik ook zeer op prijs. Het ik de komende lange, koude, donkere winter wat te lezen. Hartelijk dank.


En dan heb ik verder niet zo veel te schrijven deze keer. Behalve dat ik vandaag officieel ben begonnen in mijn nieuwe functie. Medewerker op een visboerderij. Kreeg vandaag wel een mooi welkom geschenk. De nieuwe werkboot was gearriveerd. En die was wel iets groter dan dat ik in gedachten had. Grappig genoeg heet de boot Cornelia. Weliswaar vernoemd naar de dochter van de eigenaar maar ik krijg er Nederlandse gedachten bij. Voor mij is Cornelia een typische Nederlandse naam maar of dit klopt weet ik eigenlijk zelf niet.


Vandaag uitleg gekregen over alle knopjes en schakelaars in de kajuit. En daar zitten een hele hoop knopjes en schakelaars. Plus de nodige schermen en hendels en nog veel meer. Tevens heeft de boot een grote hijskraan, drie lieren, een compressor, een aggregaat en een hogedrukspuit. Ook heeft de boot een kleine werkplaats, wc, zithoek met een kleine keuken en natuurlijk de kajuit met een grote stoel.

Heb al een deel uitleg gekregen hoe je hem bestuurd en als er tijd en mogelijkheid is mag ik morgen een rondje varen. Ik ben zeer benieuwd hoe dat gaat. Wordt vervolgd.


Wel en dat was het wel zo’n beetje voor deze keer. Om deze update nog een beetje groot te maken hieronder nog een serie foto’s die ik in Nederland heb gemaakt.








Als je het Oldenaller pad bij Putten loopt kom je deze vrolijke dame of heer tegen.






















De foto’s hieronder heb ik genomen tijdens de wandeling in Berg en Dal.






En de foto’s hieronder heb ik genomen in het Wildlands Adventure Zoo in Emmen.




Wel dat was het voor deze keer. Tot de volgende keer maar weer.